บันทึกการจัดการความรู้ (KM)

หัวข้อ: การให้การปรึกษาผู้ที่มีภาวะซึมเศร้า (Depression Counseling)

วัน/เวลา: เวลา 13.30–14.35 น. (วันที่ไม่ได้ระบุในเอกสาร)

รูปแบบ: การประชุมแลกเปลี่ยนเรียนรู้

ผู้เข้าร่วม:

• ผศ. ดร. วิมลนนท์

• รศ. ดร. อัจฉราพร

• ผศ. ดร. สุภาภัค เภตราสุวรรณ

• รศ. ดร. วารีรัตน์ ถาน้อย

• บุคลากรอื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องในภาควิชาสุขภาพจิตและการพยาบาลจิตเวชศาสตร์

1. ความเป็นมา

ภาวะซึมเศร้า (Depression) เป็นปัญหาทางสุขภาพจิตที่พบมากในกลุ่มนักเรียน นิสิต นักศึกษา และประชาชนทั่วไป หากไม่ได้รับการดูแลและช่วยเหลืออย่างเหมาะสมอาจนำไปสู่การทำร้ายตนเองหรือการสูญเสียชีวิตได้ ภาควิชาฯ จึงจัดกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้เพื่อรวบรวมแนวทางการให้คำปรึกษาที่มีประสิทธิภาพและเหมาะสมกับผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าในบริบทของงานพยาบาลและอุดมศึกษา

2. วัตถุประสงค์

• เพื่อแลกเปลี่ยนประสบการณ์ของอาจารย์ในการให้คำปรึกษาผู้มีภาวะซึมเศร้า

• เพื่อสังเคราะห์เทคนิคและกระบวนการที่ใช้ได้ผล

• เพื่อพัฒนาแนวปฏิบัติในการช่วยเหลือนักศึกษาที่มีภาวะซึมเศร้า

3. สาระสำคัญจากการแลกเปลี่ยนเรียนรู้

3.1 ปัญหาและอุปสรรค

• การสร้างสัมพันธภาพในช่วงแรกมักมีอุปสรรค เช่น

o ผู้รับบริการไม่ยอมเปิดกล้อง หรือไม่พูดเลยในการพบครั้งแรก

o เด็กและเยาวชนมักไม่อยากให้แจ้งผู้ปกครอง

o ผู้รับบริการไม่ได้สมัครใจมาพบ เช่น กรณีที่กิจการนักศึกษาส่งมา

• กรณีผู้ป่วยซึมเศร้าระดับรุนแรง อาจรู้สึกไร้คุณค่าและมีแนวโน้ม "จากไปได้เลย"

3.2 เทคนิคและแนวทางที่ใช้

• เริ่มจากการสำรวจตนเอง (Iceberg technique) เพื่อให้เข้าใจระดับลึกของอารมณ์

• ให้ผู้รับบริการวาดภาพครอบครัว เพื่อประเมินสัมพันธภาพที่มีอิทธิพล

• ใช้การ ฟังอย่างไม่มีเงื่อนไข (Unconditional Acceptance) และอยู่กับผู้รับบริการในทุกภาวะอารมณ์

• คำพูดปลุกพลัง เช่น “หากรู้สึกแย่ ให้คิดถึงเราก็ได้” ช่วยให้เขารู้สึกไม่โดดเดี่ยว

• เน้นการให้ “เห็นคุณค่าในตนเอง” โดยชวนคิดถึงข้อดีแม้ในสถานการณ์ที่ดูแย่

• หากผู้รับบริการไม่เปิดใจทันที ให้ใช้ “ความสม่ำเสมอ” และ “ความไว้วางใจ” ค่อย ๆ สร้างความสัมพันธ์

• เปิดโอกาสให้ผู้รับบริการ เลือกวิธีพบ (Online/Onsite) ตามความสะดวกใจ

3.3 ตัวอย่างกรณีศึกษา

• กรณีนักศึกษาระดับบัณฑิตศึกษา: ไม่เปิดหน้าใน 2 ครั้งแรก แต่เริ่มเปิดใจในครั้งที่ 3 เมื่อรู้สึกปลอดภัย

• เคสสามเณรที่ไม่เต็มใจมาพบ ไม่พูดคุยเลย เพราะรู้สึกว่าถูกบังคับ

4. สิ่งที่ได้เรียนรู้

• การช่วยเหลือผู้ที่มีภาวะซึมเศร้าจำเป็นต้อง อาศัยความไว้วางใจและสัมพันธภาพที่มั่นคง

• เทคนิคการใช้กิจกรรมศิลปะ (วาดภาพ) สามารถช่วยสะท้อนความรู้สึกได้ดีกว่าการพูด

• ควรเน้นว่า "เราคุยกับเขาในฐานะผู้ช่วยเหลือ ไม่ใช่ผู้ควบคุม" เพื่อให้ผู้รับคำปรึกษาเปิดใจ

• ผู้ให้คำปรึกษาต้องมีทักษะในการ “ฟัง” มากกว่าการ “ชี้แนะ”

5. ข้อเสนอแนะ

• ส่งเสริมการใช้เครื่องมือหลากหลาย เช่น Iceberg model, การวาดภาพ, การเปิดใจด้วยคำถามปลายเปิด

• ควรมีระบบ นัดหมายต่อเนื่อง เพื่อติดตามผล ไม่ปล่อยให้ผู้รับบริการขาดตอน

• พัฒนา ทักษะการดูแลแบบ trauma-informed care ให้ผู้ให้คำปรึกษา

• พัฒนาช่องทางรับคำปรึกษาที่นักศึกษารู้สึกปลอดภัยและไม่รู้สึก “ผิดปกติ” ที่มาขอความช่วยเหลือ

 


แบบประเมิน การนำองค์ความรู้ไปใช้ประโยชน์ ของคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

Login Form

 
 
Welcome in the demo
Another demo

เนื้อหาล่าสุด

Contact Us

งานพัฒนาคุณภาพและบริหารความเสี่ยง
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล
เลขที่ 999 ถนนพุทธมณฑลสาย 4
แขวงศาลายา เขตพุทธมณฑล
จังหวัดนครปฐม 73170
จันทร์-ศุกร์ (ยกเว้นวันหยุดนักขัตฤกษ์)
เวลา 08.30-16.30 น.

Statistics

เนื้อหาที่เปิดอ่าน
2531263